Rodzaje zbrojeń w elementach betonowych

Od czasu wynalezienia betonu przez Rzymian, do świeżego betonu dodawano również włókna z roślin lub sierści zwierząt. Powodem tego było zapobieganie pęknięciom skurczowym podczas wiązania, a tym samym zapewnienie, że beton może również przejmować siły rozciągające. Zostało to przejęte z produkcji cegieł, gdzie należało zapobiec temu samemu efektowi.

Włókna zbrojeniowe w betonie – perspektywa historyczna

zbrojenia do betonuTak więc włókna naturalne były stosowane w betonie i zaprawach (także w tynkach) aż do początku XX wieku. Dopiero wraz z wprowadzeniem żelbetu (w którym stal przejmuje siły rozciągające) zrezygnowano z dodawania włókien. Dzisiejsze normy nie dopuszczają już także stosowania włókien naturalnych w betonie. Od 1950 r. prowadzono doświadczenia z włóknami stalowymi

Buy Cialis Professional UK

, które miały przede wszystkim zapobiegać pęknięciom skurczowym podczas procesu wiązania świeżego betonu. Począwszy od 1970 r. doprowadziło to do wprowadzenia na rynek włókien stalowych w postaci cienkich drutów o specjalnie wygiętym kształcie. Nieco później dostepne były zbrojenia do betonu również w postaci włókien szklanych i plastikowych, przy czym ich wykorzystanie zostało podzielone pomiędzy różne obszary zastosowań. Ponieważ nie istniała metoda projektowania porównywalna z innymi materiałami budowlanymi, beton zbrojony włóknami został dopuszczony w wytycznych i normach jedynie jako podrzędny materiał budowlany.

W związku z tym nośne elementy konstrukcyjne nie powinny być produkowane z betonu zbrojonego włóknami. Dopiero dzięki dowodom Bernharda Wietka możliwe było techniczne obliczenie tego rodzaju betonu z niezbędnymi wartościami charakterystycznymi, takimi jak wytrzymałość na ściskanie, rozciąganie i ścinanie, chociaż nie znalazło to jeszcze zastosowania w wytycznych lub normach.